“เวลาที่เราพูดถึงคำว่า ‘syndrome’ หรือกลุ่มอาการของโรค เรามักจะนึกถึงความเจ็บป่วยเรื้อรังที่รักษาไม่หาย เป็นความทรมานที่ผู้ป่วยต้องก้มหน้าทนอยู่ทุกเมื่อเชื่อวันจนกลายเป็นส่วนหนึ่งของชีวิต จนมีคำถามว่าแล้วถ้าโลกนี้มีอาการป่วยจากการคอร์รัปชัน โกงกิน หรือ ‘Corruption Syndrome’ ประเทศไทยถือว่าป่วยขั้นไหนแล้ว”

ส่วนหนึ่งจากปาฐกถาพิเศษ : “คอร์รัปชันซินโดรม” ประเทศไทยป่วยขั้นไหน ? โดย คุณบรรยง พงษ์พานิช กรรมการและกรรมการบริหาร องค์กรต่อต้านคอร์รัปชัน (ประเทศไทย) ในงาน ‘CORRUPTOPIA’ มหานครคอร์รัปชัน Exhibition & Forum โดยสำนักงานคณะกรรมการสิทธิมนุษยชนแห่งชาติ ซึ่งจัดขึ้นที่ห้องอเนกประสงค์ ชั้น 1 หอศิลปวัฒนธรรมแห่งกรุงเทพมหานคร (BACC) เมื่อวันที่ 16 กันยายน ที่ผ่านมา
.
“ข้อมูลจากดัชนีชี้วัดภาพลักษณ์คอร์รัปชัน (Corruption Perceptions Index) ขององค์กรเพื่อความโปร่งใสนานาชาติ (Transparency International) ระบุว่า ในปี 2015 ซึ่งเป็นปีที่ก่อตั้งองค์การต่อต้านคอร์รัปชันขึ้นมา ประเทศไทยสอบได้ 38 คะแนน รั้งอันดับ 76 ของโลก ตัดภาพมาวันนี้คะแนนของประเทศไทยลดลงไปอยู่ที่ 33 คะแนน ดูเผิน ๆ เหมือนจะไม่มีความเปลี่ยนแปลงเท่าไรนัก แต่สิ่งที่ฟ้องว่าโรคลุกลามคืออันดับที่มันหล่นเร็วยิ่งกว่าศรัทธาของประชาชนที่หลุดไปอยู่อันดับที่ 116 จาก 182 ประเทศอย่างน่าอับอาย
.
“สาเหตุไม่น่าจะเป็นเพราะคนไทยโกงกันเก่งมากขึ้น เพราะเวลาที่เราอ่านข่าวทุกวัน เราก็จะเห็นว่าเรื่องต่าง ๆ ที่เกิดขึ้น มันเป็นเรื่องเดิม ๆ ที่เกิดซ้ำแล้วซ้ำเล่ามาหลายสิบปี โกงแล้วก็สอบสวน สอบสวนแล้วก็ลืม ลืมแล้วเดี๋ยวก็โกงกันใหม่ ดังนั้น ขณะที่โลกก้าวไปข้างหน้า รักษาเนื้อรักษาตัวจนแข็งแรงและวิ่งปร๋อแซงเราไปกันหมด เราก็ยังนอนให้น้ำเกลืออยู่ในห้อง ICU ห้องเดิม
.
“หลายท่านอาจจะแย้งว่าที่ผ่านมาเราก็พยายามรักษากันอยู่มิใช่หรือ ใช่ เราซื้อยาราคาแพง
เราขยายโครงสร้างหน่วยงานตรวจสอบ เพิ่มเจ้าหน้าที่ป.ป.ช. อัดฉีดงบประมาณปราบปรามอย่างมโหฬาร เขียนรัฐธรรมนูญตั้งหน่วยงานและขั้นตอนรัฐเพื่อสกัดกั้นการโกงไม่รู้กี่รูปแบบ ทุกวันนี้เรามีงบประมาณต้านโกงรวม ๆ กันปีละกว่า 6 พันล้านบาท แต่ทำไมโรคถึงไม่สงบ และมีแต่จะรุนแรงขึ้น เพราะฉะนั้นคำตอบตามสามัญสำนึกสำหรับผมจึงชัดเจนว่าเรากำลังรักษาโรคผิดวิธี หรือจ่ายยาผิดขนาน อาการป่วยเราจึงทรุดลงเรื่อย ๆ
.
“การเพิ่มจำนวน เพิ่มงบ เพิ่มแผนกจับผิดของประเทศ เพื่อแลกกับความปกติ ในขณะที่คนทำผิดก็จ่ายเพื่อซื้อสิ่งที่ผิดปกติได้ การหวังเอาอำนาจรัฐไปตั้งหน่วยงานตรวจสอบรัฐด้วยกัน โดยมากจึงมักจะมีผลเป็นแค่การเลี้ยงไข้ ที่มีแต่จะทำให้โรคนี้แผ่ขยายไปได้เรื่อย ๆ ผลข้างเคียงที่ร้ายแรงที่สุดของอาการป่วยนี้ไม่ใช่แค่ตัวเม็ดเงินที่สูญไปกับการโกงกินเท่านั้น แต่คือภาวะชินชาของคนในสังคม
.
“คนไทยอาจไม่ได้ไร้ศีลธรรมกว่าใคร แต่เรากำลังถูกโครงสร้างบีบคั้นให้ต้องยอมและคุ้นเคยกับการจ่ายใต้โต๊ะ เพียงเพื่อให้ได้มาซึ่งบริการพื้นฐาน จนความวิปริตกลายเป็นความปกติ และความรู้สึกเฉื่อยเฉยมาแทนความรู้สึกทุกข์ร้อน
.
“สำหรับผมในเมื่อเราพึ่งกลไกของรัฐอย่างเดียวไม่ได้ ยาเดียวที่ยังเหลืออยู่จึงมีแต่ระบบภูมิคุ้มกันของภาคประชาชน แต่อยู่ดี ๆ จะให้ชาวบ้านลุกขึ้นมาสู้กับรัฐ มันก็ไม่ต่างอะไรกับการแก้มะเร็งด้วยยาหม้อ ซึ่งมันอาจจะไม่ใช่ว่าไม่มีผล แต่มันออกฤทธิ์ช้าเกินไป เราจึงต้องยกระดับการรักษา Corruption Syndrome ของเราใหม่ ด้วยกลไกการรักษาที่ผมขออนุญาตตั้งชื่อให้ว่า ‘ยาเทพ (TEPP)’
.
“T ตัวแรก คือ Transparency เริ่มด้วยการทำลายความมืดมิด คือบังคับให้รัฐต้องเปิดเผยข้อมูลในรูปแบบ Open Data เพราะแสงสว่างคือยาฆ่าเชื้อที่ทรงประสิทธิภาพมากที่สุด แต่ข้อมูลภาครัฐมันซับซ้อนและดูยาก เราจึงต้องเติม E หรือ Expertise ดึงผู้รู้และผู้เชี่ยวชาญทางด้านเทคนิคมาช่วยกันถอดรหัสและชี้เป้าความผิดปกติที่เกิดขึ้น
.
“P ตัวแรก คือ Participation (การมีส่วนร่วม) รัฐต้องยอมเปิดพื้นที่ให้ภาคส่วนอื่น ๆ ที่มีส่วนได้ส่วนเสีย ไม่ว่าจะเป็นเอกชนหรือภาคประชาสังคม เข้ามาช่วยในกลไกการตรวจสอบ ไม่ผูกขาดความถูกต้องไว้เพียงผู้เดียว และรัฐยังต้องจัดหาทรัพยากรให้พวกเขาอย่างเพียงพอด้วย
.
“และ P ตัวสุดท้าย คือ Public หรือ พลังของมวลชนและความตื่นรู้ที่กล้าจะสลัดทิ้งความชินชาได้ ก็ต่อเมื่อพวกเขามีหลักประกันความปลอดภัย เช่น ต้องมีกฎหมายคุ้มครองผู้แจ้งเบาะแส มีกฎหมายป้องกันการฟ้องปิดปาก (SLAPP) และต้องควบคุมงบประมาณประชาสัมพันธ์ภาครัฐ ไม่ให้ถูกใช้เป็นเครื่องมือแทรกแซงสื่อมวลชน เพื่อไม่ให้คนที่กล้าลุกขึ้นมาสู้ต้องสู้อย่างเสียเปรียบและโดดเดี่ยว
.
“ท้ายที่สุดแล้วเนื้อแท้ของระบอบประชาธิปไตยย่อมไม่อาจแยกขาดจากประชาชนได้ มีประโยคภาษาละตินโบราณที่กล่าวไว้ว่า ‘Vox Populi, Vox Dei’ แปลความได้ว่า ‘เสียงของประชาชน คือเสียงของพระเจ้า’ ในอดีตเรามักเชื่อกันว่า เพียงแค่ประชาชนรวมตัวกันส่งเสียง ก็ศักดิ์สิทธิ์และทรงอานุภาพเหมือนประกาศิตจากสวรรค์แล้ว แต่ในโลกความเป็นจริงโครงสร้างคอร์รัปชันนั้นสลับซับซ้อน และฝังรากลึก การตะโกนปาว ๆ โดยไร้แบบแผนจึงมักถูกทำให้กลายเป็นเพียงเสียงนกเสียงกา ที่รัฐสามารถเมินเฉยได้โดยง่าย
.
“ดังนั้น หากเราต้องการให้เสียงของประชาชน ‘ศักดิ์สิทธิ์’ เหมือนเป็น ‘เสียงเทพ’ ที่มีประกาศิตสั่งการ กำหนดความเป็นไปของสังคม และถอนรากถอนโคนโรคร้ายนี้ได้ ก็ต่อเมื่อมันถูกเปล่งออกมาจากความโปร่งใส (Transparency) เฉียบขาดด้วยความเชี่ยวชาญ (Expertise) เกิดจากการผนึกกำลังร่วมตรวจสอบ (Participation) และมาจากการตื่นรู้ของมวลชนที่เลิกยอมจำนน (Public Action) เพราะไม่มีอำนาจผูกขาด หรือระบบอุปถัมภ์ใด จะทานประกาศิตของการตรวจสอบที่แหลมคมได้
.
“ถึงเวลาแล้วที่เราจะต้องติดอาวุธให้เสียงของเรา เลิกชินชาแก่การถูกปล้นสิทธิพื้นฐาน และลุกขึ้นมาส่ง ‘เสียงเทพ’ เพื่อรักษาคนไข้ที่ชื่อประเทศไทยให้กลับมามีชีวิตที่แข็งแรงอีกครั้ง”
…

“งบประมาณแผ่นดินมาจากภาษีของประชาชน และต้องกลับไปเป็นสิทธิ สวัสดิการ และคุณภาพชีวิตของประชาชน เงินทุกบาทที่ถูกโกงจึงไม่ใช่แค่เงินที่หายไป แต่คือสิทธิของพวกเราที่หายไปพร้อมกันด้วย”

เมื่อวันพุธที่ 16 กันยายนที่ผ่านมา คณะกรรมการสิทธิมนุษยชนแห่งชาติ (กสม.) จัดงาน “CORRUPTOPIA มหานครคอร์รัปชัน Exhibition & Forum” ชวนมองปัญหาการทุจริตผ่านประสบการณ์จริงของคนทำงาน ผู้เปิดโปงการทุจริต และภาคประชาชน ที่ห้องอเนกประสงค์ ชั้น 1 หอศิลปวัฒนธรรมแห่งกรุงเทพมหานคร (BACC)

คุณพรประไพ กาญจนรินทร์ ประธานกรรมการสิทธิมนุษยชนแห่งชาติ กล่าวย้ำว่า การทุจริตพรากสิทธิมนุษยชนขั้นพื้นฐานไปจากประชาชน ทั้งสิทธิด้านอาหาร การศึกษา การรักษาพยาบาล และความปลอดภัยในชีวิต พร้อมชวนตั้งคำถามว่า  เรายังรู้สึกไม่ยอมรับการทุจริต หรือเราชินกับมันไปแล้ว

“ขอต้อนรับทุกท่านสู่มหานครคอร์รัปชัน เมืองที่มีคำขวัญว่า ‘อยู่ให้เป็น เห็นจนชิน อยู่กินกับคอร์รัปชัน’ ฟังดูเหมือนเรื่องล้อเล่น แต่เมื่อเดินชมนิทรรศการจะพบว่าไม่ใช่เรื่องตลก หรือถ้าเป็น ก็คงเป็นตลกร้าย เพราะทุกฉากในเมืองสมมติแห่งนี้หยิบมาจากชีวิตจริงที่เกิดขึ้นกับคนไทย

“สังคมไทยรู้มานานแล้วว่าการทุจริตเป็นปัญหาใหญ่ของประเทศ แต่ความเข้าใจของเราส่วนมากยังอยู่ที่ตัวเลขงบประมาณที่รั่วไหลและความผิดตามกฎหมาย วันนี้จึงอยากชวนทุกคนมองอีกด้านหนึ่งที่สำคัญไม่แพ้กัน นั่นคือการทุจริตเป็นอาชญากรรมที่พรากสิทธิขั้นพื้นฐานไปจากประชาชน

“งบประมาณแผ่นดินมาจากภาษีของประชาชน และต้องกลับไปเป็นสิทธิ สวัสดิการ และคุณภาพชีวิตของประชาชน เงินทุกบาทที่ถูกโกงจึงไม่ใช่แค่เงินที่หายไป แต่คือสิทธิของพวกเราที่หายไปพร้อมกันด้วย งบอาหารกลางวันที่ถูกยักยอก คือสิทธิด้านอาหารและการศึกษาของเด็กที่ถูกพรากไป การหักหัวคิวจัดซื้อยาและเครื่องมือแพทย์กระทบสิทธิด้านสุขภาพ และบางครั้งก็คือโอกาสรอดชีวิตของเพื่อนมนุษย์ เหล็กที่ลดสเปก ปูนที่ลดเกรด ใบอนุญาตที่เซ็นด้วยซองเงิน และทางหนีไฟที่ไม่มีอยู่จริง ล้วนกระทบสิทธิในชีวิตและร่างกาย กากอุตสาหกรรมที่ถูกลักลอบฝังกลบในชุมชน มลพิษในแม่น้ำและอากาศ หรือที่ดินของชาวบ้านที่ถูกนายทุนยึดครอง ล้วนกระทบสิทธิในสิ่งแวดล้อมที่ดี สิทธิในการทำมาหากิน และสิทธิของชุมชนที่จะมีส่วนร่วมตัดสินใจว่าอะไรจะเกิดขึ้นในบ้านของตัวเอง ส่วนตำแหน่งที่ซื้อขายได้ การสอบที่แก้ไขได้ และด่านที่เคลียร์ได้ คือหลักความยุติธรรมและความเสมอภาคที่ถูกแทนที่ด้วยเส้นสายและซองเงิน

“การทุจริตที่พรากสิทธิได้กว้างที่สุดเกิดขึ้นตั้งแต่ก่อนจัดสรรงบประมาณด้วยซ้ำ นั่นคือการทุจริตเลือกตั้ง หลายคนยังมองว่าการรับเงินซื้อเสียงเป็นเรื่องเล็ก เป็นเงินก้อนเดียวที่นาน ๆ จะตกมาถึงคนตัวเล็กตัวน้อยสักครั้ง แต่ผู้ลงทุนย่อมไม่ยอมเสียอะไรไปฟรี ๆ และต้องถอนทุนคืนจากงบประมาณแผ่นดินที่เป็นของเราทุกคน นโยบาย โครงการ และการจัดสรรงบประมาณจึงถูกออกแบบเพื่อผลประโยชน์ของเครือข่ายและพวกพ้อง แทนที่จะออกแบบเพื่อคนส่วนใหญ่ 

“คนที่เจ็บจากการคอร์รัปชันหนักที่สุดคือคนที่มีอำนาจต่อรองน้อยที่สุด ทั้งคนจน คนไร้สถานะ กลุ่มชาติพันธุ์ แรงงาน แรงงานข้ามชาติ คนพิการ ผู้สูงอายุ และชุมชนชายขอบ เงินใต้โต๊ะหลักร้อยหลักพันที่บางคนจ่ายได้โดยไม่รู้สึกอะไร สำหรับคนจนอาจหมายถึงค่าใช้จ่ายทั้งเดือนหรือค่าเทอมของลูก

“เมื่อความสะดวก ความปลอดภัย และความยุติธรรมกลายเป็นสิ่งที่ต้องซื้อ สังคมก็เกิดระบบสองมาตรฐานขึ้นทันที นี่คือการละเมิดหลักการไม่เลือกปฏิบัติ ซึ่งเป็นหัวใจของสิทธิมนุษยชนโดยตรง

“สิ่งที่กังวลที่สุดไม่ใช่การโกงเพียงอย่างเดียว แต่คือความชิน ความชินที่ทำให้เราพูดกันจนติดปากว่าใคร ๆ ก็ทำ หรือขอให้ทำงานให้ดีก็พอ ความชินเปลี่ยนสิ่งที่ไม่ควรเป็นเรื่องปกติให้กลายเป็นเรื่องปกติ และเปิดทางให้การทุจริตเติบโตต่อไป

“การทุจริตกับการละเมิดสิทธิมนุษยชนเป็นเรื่องที่หนุนกัน การทุจริตทำให้เกิดการละเมิด และการละเมิดก็เอื้อให้เกิดการทุจริต วงจรนี้จะไม่มีวันหยุด หากคนที่ลุกขึ้นมาพูดความจริงต้องต่อสู้เพียงลำพัง

“สำหรับ กสม. หรือคณะกรรมการสิทธิมนุษยชนแห่งชาติ เราไม่ใช่องค์กรปราบปรามการทุจริต แต่เรามีหน้าที่ทำให้สังคมมองเห็นสิ่งที่มักถูกมองข้าม นั่นคือต้นทุนด้านสิทธิมนุษยชนที่ประชาชนต้องจ่ายให้กับการทุจริต ปีนี้เราจึงกำหนดเรื่องการทุจริตกับสิทธิมนุษยชนเป็นวาระที่จะขับเคลื่อน เพื่อให้ทุกคนรับรู้แนวคิดการต่อต้านการทุจริตบนฐานสิทธิมนุษยชน เราจะประมวลสิ่งที่ได้จากเวทีวันนี้และเวทีต่าง ๆ จัดทำเป็นข้อเสนอเชิงนโยบายเพื่อเสนอต่อรัฐบาล

“การจัดกิจกรรมและเวทีเสวนาวันนี้ต้องการชวนทุกคนตั้งคำถามกับตัวเองว่า เรายังรู้สึกไม่ยอมรับการทุจริต หรือเราชินไปแล้ว”

เราอาจมองเห็นผลของคอร์รัปชันอยู่รอบตัวบ่อยกว่าที่คิด เพียงแต่หลายครั้งมันไม่ได้ปรากฏตัวในรูปของซองเงินหรือการติดสินบนตรงหน้า แต่อาจมาในรูปของถนนที่สร้างแล้วสร้างอีกแต่ไม่เคยเสร็จ โครงการที่ใช้งบประมาณมหาศาลแต่ไม่ได้คุณภาพ หรือบริการสาธารณะที่ประชาชนควรได้รับอย่างเต็มที่ แต่กลับไม่ได้ 

เมื่อเห็นเรื่องเหล่านี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า จากสิ่งที่ควรทำให้เรารู้สึกว่า “ไม่ถูกต้อง” วันหนึ่งเราอาจเริ่มรู้สึกเพียงว่า “ก็เป็นแบบนี้แหละ” และสิ่งนี้อาจเป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้ปัญหาคอร์รัปชันไม่มีวันหมดไป

🌆 นิทรรศการ CORRUPTOPIA มหานครคอร์รัปชัน จัดโดย สำนักงานคณะกรรมการสิทธิมนุษยชนแห่งชาติ (สำนักงาน กสม.) จึงไม่ได้เริ่มต้นด้วยการอธิบายว่าคอร์รัปชันคืออะไร หรือบอกเราว่าใครเป็นคนผิด แต่เลือกสร้าง “เมือง” ขึ้นมาหนึ่งเมือง เพื่อชวนให้เราเดินเข้าไปสำรวจว่า หากคอร์รัปชันแทรกซึมอยู่ในทุกส่วนของชีวิต เมืองที่เราอาศัยอยู่จะมีหน้าตาเป็นอย่างไร

เมื่อมองกลับมายังสถานการณ์ของประเทศไทย ปัจจุบันดัชนีการรับรู้การทุจริต หรือ Corruption Perceptions Index (CPI) ปี 2025 ของไทยอยู่ที่ 33 คะแนน จาก 100 คะแนน และอยู่อันดับที่ 116 จาก 182 ประเทศ ขณะที่ค่าเฉลี่ยทั่วโลกอยู่ที่ 42 คะแนน ตัวเลขดังกล่าวสะท้อนการรับรู้ต่อปัญหาการทุจริตในภาครัฐ และประเทศไทยยังมีแนวโน้มคะแนนลดลงเมื่อเทียบกับปี 2012

แต่แทนที่จะพาเราไปมองคอร์รัปชันในฐานะปัญหาใหญ่ระดับประเทศเพียงอย่างเดียว นิทรรศการ CORRUPTOPIA กลับย่อเรื่องที่ดูใหญ่และซับซ้อนเหล่านั้นให้มาอยู่ในระดับที่ใกล้กับชีวิตของคนธรรมดาเพราะสำหรับประชาชนคนหนึ่ง เราอาจรู้สึกอยู่เสมอว่าเรื่องคอร์รัปชันใหญ่เกินกว่าที่ตัวเองจะทำอะไรได้ และอำนาจในการเปลี่ยนแปลงก็ดูเหมือนจะอยู่ในมือของคนอื่น

CORRUPTOPIA มหานครคอร์รัปชัน ชวนเรากลับมาตั้งคำถามกับตัวเองว่า “เรากำลังอยู่กับความเคยชินกับการทุจริตอยู่หรือเปล่า” และ “ถ้าจะ ‘เลิกชิน’ เราจะทำอะไรได้บ้าง”

🔹เมืองที่ไม่มีอะไรเป็นอย่างที่ควรจะเป็น เพราะทุกอย่างถูกสร้างขึ้นจากคอร์รัปชัน

เมื่อเดินเข้าสู่นิทรรศการ เราจะพบกับเมืองจำลองขนาดเล็กที่ประกอบขึ้นจากแลนด์มาร์กและสถานที่ต่าง ๆ แต่ที่นี่ไม่มีอะไรสมบูรณ์แบบนัก เพราะทุกพื้นที่ล้วนมีร่องรอยของคอร์รัปชันซ่อนอยู่

มี “ถนนเจ็ดชั่วโคตร” ถนนที่สร้างเท่าไรก็ไม่เคยเสร็จ รื้อแล้วทำ ทำแล้วรื้อ วนกลับมาให้เห็นอยู่ซ้ำ ๆ จนความผิดปกติเริ่มกลายเป็นภาพคุ้นตา

มี “พิ‘พิษ’ภัณฑ์” ที่ไม่ได้จัดแสดงโบราณวัตถุหรืองานศิลปะ แต่เต็มไปด้วยขยะพิษจากต่างถิ่น ชวนให้คิดต่อว่า เมื่อการจัดการที่ไม่โปร่งใสเกิดขึ้น ผลที่ตามมาไม่ได้หยุดอยู่ในเอกสารหรือเม็ดเงิน แต่อาจเดินทางไปตกอยู่ที่บ้าน ชุมชน สุขภาพ และชีวิตของผู้คน

ยังมี สิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่พร้อมเสกความสำเร็จให้ หากรู้จักติดสินบนให้ถูกทาง สิ่งเหล่านี้ก็เป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้ระบบเดิมดำรงอยู่ต่อไป

แต่สิ่งที่น่าสนใจที่สุดในเมืองแห่งนี้อาจไม่ใช่สถานที่ใดสถานที่หนึ่ง หากเป็น “ผู้คน” ที่อาศัยอยู่ในนั้น พวกเขาถูกเรียกว่า “ประชาชิน” ประชาชนธรรมดาที่มองเห็นสิ่งผิดปกติอยู่ทุกวัน แต่เมื่อพบมันบ่อยครั้งเข้า จากเคยสงสัย จากเคยไม่พอใจกลายเป็นยอมรับ คำว่า “ประชาชิน” จึงเป็นคำที่ฟังดูขำในครั้งแรก แต่พอเดินดูนิทรรศการไปเรื่อย ๆ มันกลับกลายเป็นคำที่ย้อนกลับมาถามคนดูว่า เราเองก็เคยเป็นประชาชินในบางเรื่องหรือเปล่า

🔹คอร์รัปชันไม่ได้หายไป เพียงเพราะเราไม่เห็นคนโกงตรงหน้า

ความน่าสนใจของ CORRUPTOPIA มหานครคอร์รัปชัน คือการพยายามขยับภาพของคอร์รัปชันออกจากเรื่อง “การโกงเงิน” เพียงอย่างเดียว แล้วพาไปมองให้เห็นถึง “การโกงสิทธิ” ที่พึงได้ของเราทุกคน เพราะเบื้องหลังงบประมาณที่หายไป อาจหมายถึงถนนที่ไม่ได้มาตรฐาน
เบื้องหลังการเอื้อผลประโยชน์ อาจหมายถึงผลกระทบทางสิ่งแวดล้อมที่ใครบางคนต้องแบกรับ และเบื้องหลังบริการสาธารณะที่ไม่มีประสิทธิภาพ อาจหมายถึงสิทธิหรือคุณภาพชีวิตบางอย่างที่ประชาชนควรได้รับ แต่กลับได้ไม่เต็มที่

นิทรรศการทำให้เราเห็นว่า บางทีจุดเริ่มต้นของการไม่ยอมรับคอร์รัปชัน อาจเริ่มจากวันที่เรามองเห็นสิ่งเดิม แล้วไม่พูดกับตัวเองอีกต่อไปว่า “ก็เป็นแบบนี้แหละ”

🌆 CORRUPTOPIA มหานครคอร์รัปชัน
📅 15–27 กันยายน 2569
📍 ห้องนิทรรศการ ชั้น 3 หอศิลปวัฒนธรรมแห่งกรุงเทพมหานคร (BACC)

เข้าชมฟรีตลอดงาน

ก่อนกลับบ้าน อย่าลืมแวะรับของที่ระลึก “ไม้บรรทัด (ฐาน) วัดใจ” ที่จะชวนทุกคนมาเปลี่ยนทัศนคติและยกระดับบรรทัดฐานของสังคม มาเป็นประชาชนคนคุณภาพที่ไม่ชินและไม่ทนต่อการคอร์รัปชันในทุกรูปแบบ

.