ปี 2569 เพิ่งผ่านมาเพียงไม่กี่สัปดาห์ ปัญหามลพิษทางอากาศในกรุงเทพฯและหัวเมืองใหญ่ก็ยังคงทวีความรุนแรงอย่างต่อเนื่องไม่ต่างจากปีก่อนๆ แม้จะมีการพยายามรณรงค์กันมาหลายปี แต่ตัวเลขบนแอปพลิเคชันวัดค่าอากาศยังคงเป็น “สีแดง” และ “สีม่วง” จนกลายเป็นความคุ้นชินที่แสนอันตราย หลายคนมักพุ่งเป้าไปที่ควันไฟจากไร่นา แต่ข้อมูลทางวิชาการระบุชัดเจนว่า ในเขตเมืองหลวงอย่างกรุงเทพฯและปริมณฑล ปัจจัยที่ก่อฝุ่นหนักที่สุดกลับมาจาก “กิจกรรมการจราจร” “งานก่อสร้าง” และ “สภาพอากาศ” เป็นสำคัญ
1. ยานพาหนะ เส้นเลือดใหญ่ที่ลำเลียงมลพิษหากจะถามหาต้นตอหลักของฝุ่นในเมืองหลวง ข้อมูลจากสถาบันเทคโนโลยีแห่งเอเชีย (AIT) และกรมควบคุมมลพิษระบุตรงกันว่ากว่า 50-60% มาจากภาคการขนส่ง โดยเฉพาะ “เครื่องยนต์ดีเซล” ที่ผ่านการใช้งานมาอย่างยาวนานกรุงเทพ ขับเคลื่อนด้วยรถบรรทุกที่ขนส่งสินค้าเข้าออกตลอดคืน รถเมล์ควันดำที่ยังคงวิ่งให้บริการ และรถกระบะสายบรรทุกที่ขาดการบำรุงรักษา เครื่องยนต์เหล่านี้มีการเผาไหม้ที่ไม่สมบูรณ์ ก่อให้เกิดอนุภาคคาร์บอนขนาดจิ๋วที่พ่นออกมาจากท่อไอเสียโดยตรง สิ่งที่น่ากังวลคือถนนในเมืองหลวงมีลักษณะเป็น “ตรอกซอกซอย” และมีตึกสูงขนาบข้าง (Urban Canyon Effect) ทำให้ลมไม่สามารถพัดพามลพิษเหล่านี้ออกไปได้ ฝุ่นจึงวนเวียนอยู่ระดับต่ำที่เด็กเล็กและคนเดินถนนหายใจเข้าไปเต็มๆ
2. กับดักทางอุตุนิยมวิทยา เมื่ออากาศปิดสนิทปัจจัยที่ทำให้ฝุ่นในเมืองหลวงช่วงนี้ “หนัก” เป็นพิเศษ ไม่ได้มาจากแหล่งกำเนิดที่เพิ่มขึ้นอย่างกะทันหัน แต่เกิดจากปรากฏการณ์ทางธรรมชาติที่เรียกว่า “อุณหภูมิผกผัน” (Temperature Inversion) ในภาวะปกติ อากาศยิ่งสูงจะยิ่งเย็น ทำให้ฝุ่นละอองลอยตัวขึ้นสู่ที่สูงและกระจายตัวออกไปได้ แต่ในช่วงฤดูหนาวหรือช่วงที่ความกดอากาศสูงแผ่ลงมา อากาศอุ่นจะทำหน้าที่เหมือน “ฝาชี” ที่กดทับอากาศเย็นไว้ด้านล่าง เมื่อไม่มีลมพัดผ่านและอากาศไม่สามารถลอยตัวขึ้นได้ มลพิษจากท่อไอเสียและงานก่อสร้างจึงถูกกักขังไว้ในพื้นที่จำกัดจนความเข้มข้นพุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว นี่คือเหตุผลว่าทำไมในบางวันที่ดูเหมือนไม่มีแดด แต่อากาศกลับอึดอัดและแสบคออย่างบอกไม่ถูก
3. การขยายตัวของเมืองที่ไม่มีวันหลับไหลหากมองไปทางไหนในกรุงเทพฯ วันนี้เห็นแต่ “การก่อสร้าง” ไม่ว่าจะเป็นโครงการรถไฟฟ้าหลายสีที่ยังไม่เสร็จสิ้น การรื้อถอนอาคารเก่าเพื่อสร้างคอนโดมิเนียมหรู หรือการปรับปรุงถนน การก่อสร้างเหล่านี้ไม่ได้สร้างเพียงแค่ฝุ่นละอองขนาดใหญ่ (PM10) เท่านั้น แต่เครื่องจักรหนักที่ใช้เชื้อเพลิงฟอสซิลและกระบวนการจัดการฝุ่นที่ไม่รัดกุมพอ ได้เติมสารแขวนลอยเข้าไปในอากาศในระดับที่เครื่องฟอกอากาศในบ้านก็แทบจะเอาไม่อยู่
บทเรียนจาก ‘ปักกิ่ง’ 7 ปีที่เปลี่ยนโลกหลายคนมองว่า “ปัญหาสิ่งแวดล้อมต้องใช้เวลาชั่วชีวิตในการแก้” แต่ประเทศจีนได้พิสูจน์ให้โลกเห็นแล้วว่านั่นไม่ใช่ความจริงเสมอไป หากมี “เจตจำนงทางการเมือง” ที่แรงกล้าพอ ย้อนกลับไปในปี 2556 ปักกิ่งเคยเผชิญกับวิกฤตที่เรียกว่า “Airpocalypse” หรือวันสิ้นโลกทางอากาศที่ค่าฝุ่นพุ่งสูงเกิน 500-600 ไมโครกรัมต่อลูกบาศก์เมตร จนมองไม่เห็นตึกฝั่งตรงข้าม แต่รัฐบาลจีนใช้เวลาเพียง 7 ปี (2556-2563) ในการลดระดับมลพิษลงได้มากกว่า 40% ซึ่งถือเป็นสถิติที่เร็วที่สุดในโลก โดยมีคีย์เวิร์ดสำคัญคือ “ความเด็ดขาดและการบังคับใช้กฎหมาย”• สงครามถ่านหิน: จีนสั่งระงับการสร้างโรงไฟฟ้าถ่านหินใหม่รอบเมืองสำคัญทันที และบังคับให้ครัวเรือนเปลี่ยนจากเตาถ่านหินเป็นก๊าซธรรมชาติหรือไฟฟ้า โดยรัฐให้เงินอุดหนุน• ปฏิวัติรถยนต์: พวกเขาไม่ได้แค่รณรงค์ให้ใช้รถไฟฟ้า แต่มีการกำหนดโควต้าการจดทะเบียนรถยนต์น้ำมันอย่างเข้มงวด ใครอยากได้ป้ายทะเบียนรถน้ำมันอาจต้องรอนานหลายปีหรือประมูลในราคาสูงลิ่ว ในขณะที่ป้ายทะเบียนรถ EV สามารถขอได้ทันที• ระบบตรวจสอบอัจฉริยะ: มีการติดตั้งเซนเซอร์ตรวจวัดอากาศทั่วทุกหัวถนน และหากโรงงานใดปล่อยมลพิษเกินมาตรฐาน ระบบจะส่งสัญญาณเตือนและสั่งปรับเงินมหาศาลอัตโนมัติ โดยไม่มี “การเคลียร์หลังบ้าน” เพราะข้อมูลถูกเปิดเผยต่อสาธารณะแบบ Real-time
ทางออกของไทย … ต้องมี “โครงสร้างที่ยั่งยืน”การแก้ปัญหา PM2.5 ในไทยจะหยุดอยู่แค่การขอความร่วมมือให้ “ทำงานที่บ้าน” (WFH) หรือการ “ฉีดน้ำพ่นอากาศ” ไม่ได้ เพราะนั่นคือการแก้ปัญหาที่ผิวเผิน สิ่งที่ต้องทำ คือการขยับโครงสร้างขนานใหญ่ เช่น 1.การยกระดับมาตรฐานน้ำมันและเครื่องยนต์: เราต้องขยับไปสู่มาตรฐาน Euro 6 อย่างเต็มรูปแบบ และมีมาตรการทางภาษีเพื่อจูงใจให้รถบรรทุกและรถขนส่งมวลชนเปลี่ยนเครื่องยนต์เป็นไฟฟ้าภายในระยะเวลาที่กำหนด (Zero-Emission Bus) 2. ผังเมืองสีเขียวและทางเดินเท้า: หากเราทำให้คนสามารถเดินจากบ้านไปสถานีรถไฟฟ้าได้โดยมีร่มไม้ปกคลุมและอากาศที่ไม่ร้อนจัด จำนวนการใช้รถยนต์ส่วนตัวจะลดลงโดยธรรมชาติ 3. กฎหมายอากาศสะอาด (Clean Air Act): เราต้องการกฎหมายที่ให้อำนาจจัดการปัญหามลพิษข้ามเขตแดน และมีบทลงโทษที่รุนแรงต่อแหล่งกำเนิดมลพิษ ไม่ว่าจะเป็นโรงงานขนาดใหญ่หรือโครงการก่อสร้างที่ไม่รับผิดชอบ
การแก้ปัญหามลพิษในเมืองหลวงไม่ใช่เรื่องของการเลือกข้างระหว่าง “เศรษฐกิจ” หรือ “สิ่งแวดล้อม” เพราะในท้ายที่สุดแล้ว หากไม่มีอากาศที่สะอาดให้หายใจ เศรษฐกิจที่เติบโตไปก็ไม่มีความหมาย ค่ารักษาพยาบาลจากโรคระบบทางเดินหายใจจะกลายเป็นต้นทุนแฝงที่กัดกินความมั่งคั่งของประเทศไปในที่สุด ความสำเร็จของจีนประกาศให้รู้ว่า “มันทำได้” แต่ต้องแลกมาด้วยความร่วมมือของทุกภาคส่วน และความกล้าหาญของรัฐบาลที่จะออกนโยบายที่อาจจะไม่ถูกใจคนบางกลุ่มในระยะสั้น เพื่อสุขภาพที่ยั่งยืนของลูกหลานเราในระยะยาว.
